-تا به حال نشده بود که از اینکه جایی کامنت بذارم حس بدی بعدش بگیرم.شاید معمولا چون اینکارو نمیکنم و توقع دارم فیدبک wow طوری بگیرم.اما خب بهتر اینه که سرگرم خودم باشم تا اینکه وقتمو تلف کنم برای خوندن مطالبی گه چیزی به زندگی من اضافه نمیکنن.-دارم فرندز میبینم،فصل دومم البته.دو روزه 19 قسمت رو دیدم! فصل اول رو که شروع کردم تا قسمت های17 کششی که الان داره برام نداشت با اینکه بازم دوسش داشتم.خوشحالم دارم میبینمش و با شخصیت هاش ارتباط گرفتم.-هیچی درس نمیخونم! و خیلی بده.حتی نیم ساعتم برای شروع خوبه اما یه چیزی تو مغزم میگه نیم ساعت آخه ارزش نداره!- روزی که وضعیت خوابم درست بشه حتما یه شیرینی میدم :)

کمالگرایی من باعث شده زندگیم به فنا بره.در واقع همه عمرم نجنگیده باختم و این بدترین اتفاق ممکنه که میتونه برای کسی بیفته.اینکه نجنگیده ببازی خیلی دردناکه یعنی حتی به خودت این فرصت رو ندادی که انجامش بدی و شکست بخوری و شایدم پیروز بشی.اینقدر خستگی روحی دارم با خودم میکشم که نمیدونم کی قراره این بار رو زمین بذارم.خیلی دلم میخواد برم پیش مشاورم اما کمی میخوام خودم با خودم پیش برم ببینم چطور میشه.شایدم یه مشاور دیگه رو انتخاب کنم.نمیدونم.

جوان ای و آرزویِ همسر و فرزند داری. اما از تو میپرسم: آیا چنان مردی هستی که آروزیِ فرزند را سزاوار باشد؟ آیا پیروزمند، فاتحِ خویش، فرمانروایِ حواس، و سرورِ فضیلتهایت هستی؟ از تو چنین میپرسم. یا از آنچه از نهفتِ آروزیات زبان میگشاید حیوان است و نیاز؟ یا تنهایی؟ یا ناسازگاری با خویش؟ میخواهم پیروزمندی و آزادیات را شوقِ فرزند باشد. بهرِ پیروزمندی و آزادیِ خویش میباید یادمانهایِ زنده بنا کنی. میباید برتر و فراتر از خویش بنا کنی. اما نخست خود میباید بنا کرده شوی. با تن و روانی سازوار. نه تنها چون خودی را، که برتر از خودی را میباید فرا آوری. باغِ زناشویی درین کار تو را یار باد.فردریش نیچه